De voorstelling en het publiek

Uit de toon

Ik ga graag naar de opera. Niet al te vaak, want het is een kostbare liefhebberij. Maar je krijgt altijd waar voor je geld. Overrompelende solisten, een schitterend orkest in de bak en zinsbegoochelende decors. Sommige mensen vinden dat de regie zich ook zou moeten bemoeien met het publiek. "Kijk nou zo'n rode trui, die meneer valt helemaal uit de toon", hoor ik een mevrouw voor me in de rij zeggen.

Ik denk terug aan een vakantie in Oostenrijk jaren geleden. We kwamen in de buurt van Salzburg. Met een vooruitziende blik had ik mijn netste kleren zorgvuldig ingepakt. Tussen de afritsbroeken, fleece shirts en bergschoenen nam mijn zwarte orkestkleding niet al te veel plaats in. Tussen twee bergtochten door bezochten we Salzburg. We naderden de opera en mijn mond viel open: op straat zag ik allerlei mensen in gala tenue. Ik besloot dat mijn netste kleding bij lange na niet keurig genoeg was en zette een bezoek aan de opera uit mijn hoofd.

Dat zou mij nu niet meer overkomen. Van mij mag iedereen die niet op het podium staat aantrekken wat hij of zij prettig vindt. Of dat nou een kostuum in Schotse ruit is of een comfortabele broek met trui. Ik zie met plezier dames op leeftijd in groene en gouden pailletjes voorbij komen. Van mij mag het allemaal. Ik kom voor de muziek.